بـبر از سـیـنـۀ جـهـان غـم را            شـاد کن با ظـهـور، عـالـم را

خوب و بد میهـمان بزم توأیم            بخر این جـنـس‌های درهم را

دوست داریم با تو گریه کـنیم            چون محرم پس از محـرم را

مثل چشمان خویش جوشان کن            جوی این اشک‌هـای نم نم را

در حدیث است می‌کند خاموش            اشـک مـا آتــش جــهــنــم را

طالـب خـون کـربـلا! برگـرد            و بــرافــراز بــیــرق غــم را

روی کعـبـه به احـتزاز درآر            بـا دم یـاحـسـیـن، پــرچــم را

نذرتان کرده بودم این یک ماه            در تـوان خـود آنچـه دارم را

دارم امـیــد تـا قــبــول کــنـی            به زیـادی لـطـفـت این کـم را

درد من کـربـلاسـت؛ مـیدانی            اربـعـین لـطـف کـن دوایم را